یکی به نعل یکی به میخ

منادی آزادی و عدالت آمد

resha — Mon, 09 Feb 2009 14:33:18 GMT

حرفهای زیادی دارم که باید بنویسم. این روزها موضوعات زیادی هست که ذهن من رو به خودشون مشغول کردند. از سیاست گرفته تا موضوعات اجتماعی و مقوله حقوق زنان که هنوز هم احقاق حق نشده. از همه مهم تر یک موضوع مهمی هست که به دلمشغولیه اصلی و شخصی من تبدیل شده در این روزها. این دلمغشولی یک دنیا چیز مهم درش هست که مجال گفتنش رو ندارم. امیدوارم اگه فرصت داشته باشم دیگه اینقدر زیاد ازتون دور نمونم و زودتر وبلاگ رو آپ کنم. اون وقت از دلمشغولی هایم مینویسم.

اما سخن دوست. بالاخره سید محمد خاتمی پرچمدار بر حق اصلاحات و اصلاح طلبی آمد. با آمدنش بوی توسعه و آزادی هم آمد. خاتمی توانایی بازگرداندن عزت و افتخار ایرانیان را دارد. وقتی سید در مراسم افتتاح سایت مجمع روحانیون مبارز گفت: من در اینجا با جدیت حضور خودم را در عرصه انتخابات به عنوان نامزد اعلام می کنم. همه تشویق کردند و صلوات فرستادن و ما هم که در آنجا نبودیم چند متری به هوا پریدیم. نه این رو الکی گفتم.

ترانه بزرگترین آرزو

resha — Sat, 06 Dec 2008 18:53:35 GMT

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

هم چون گلوگاه ̗ پرنده ئی ،

هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند .

سالیان ̗ بسیار نمی بایست

دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب ̗ انسانی ست

که حضور ̗ انسان

آبادانی ست .

هم چون زخمی

همه عمر

خونابه چکنده

هم چون زخمی

همه عمر

به دردی خشک تپنده ،

به نعره ئی

چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

از خود شونده ،

غیاب ̗ بزرگ چنین بود

سرگذشت ̗ ویرانه چنین بود

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

کوچکتر حتا

از گلوگاه ̗ یکی پرنده !

شاملو

دیگر شهروند هم نداریم که بخوانیم

resha — Thu, 06 Nov 2008 14:24:18 GMT

هرچند خیلی ها بخاطر نوع پرداختن شهروند امروز به کاندیداتوری خاتمی این روزها منتقد این هفته نامه بودند اما مطمئنم الان همه ناراحتند. ناراحت از اینکه باز هم یک مجله بسته شد. اون هم یک مجله پرمخاطب که همه انتظار میکشیدن تا شنبه بشه و بازم شهروند امروز رو روی دکه های روزنامه فروشی که خیلی وقته روزنامه یا نشریه پررمقی روی پیشخوانهاشون دیده نمیشه ببینند و بخرند. اما این هفته دیگر خبری از شهروند امروز نخواهد بود. اون روزها که شرق و بعد از اون روزگار رو میخریدیم مطلبی برای خوندن داشتیم. بعدش هم که مجبور بودیم شرق و هم میهن رو با هم بخریم خیلی مطلب برای خوندن داشتیم. بعد از همه اینها شهروند میخردیم و مطالب متنوعی برای خوندن داشتیم. ولی با خبر توقیف شهروند تا اطلاع ثانوی مطلب جذابی برای خوندن نداریم. از شنبه که از جلوی روزنامه فروشی رد میشم خیلی دلم میگیره. دلم میگیره واسه اسامی تحریریه شهروند که هر هفته تو صفحات مختلف هفته نامه میدیدمشون. دلم میگیره واسه اینکه ۷۰ هفته شهروند خواندم اما معلوم نیست چند هفته طول میکشه تا من روزنامه یا مجله ای برای خوندن پیدا کنم.

دوستانه

resha — Thu, 28 Aug 2008 19:00:18 GMT

خواستم در مورد پروتستانتیسم مشایی بنویسم که حسش نیومد. حتی میتونستم در مورد انتخابات ریاست جمهوری بنویسم و نظرم رو بگم. اینکه به احتمال قریب به یقین اصلاح طلبان در این عرصه هم سربلند بیرون نخواهند آمد که باز حسش نیومد.

اما در این میان موضوع دیگه ای هم برام جالب بود و حسابی غیرت فمنیستی منو به جوش آورد. منظورم حرفای امام جمعه مهریزه که در مورد زنانی گفته که به قول اینها حجابشون خوب نیست.

جمله ایشان را عینآ نقل میکنم:هم اکنون زنان بدحجاب که مانند الاغ های پالان دار هستند در جامعه فراوانند و خودنمایی می کنند.

اگه برید سایت عصر ایران میتونید متن کامل سخنان ایشان را بخونید.

فقط یه سوال میپرسم آیا اگر هرکس بر اساس تفکرات خودش رفتار کنه شایسته هست که اینطوری بهش توهین بشه؟

بگذریم مطلب پایین رو یکی از دوستان خویم برام اس ام اس کرد. منم مناسب دیدم که این پستم رو بهش اختصاص بدم.

.......

تو به من خندیدی

و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتادبه خاک

و تو رفتیو هنوز سالها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش غم تو تکرار کنان میدهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت!

بندر تركمن و خاطرات روزنامه نگاری

resha — Thu, 19 Jun 2008 10:02:18 GMT

هفته گذشته با دوستان روزنامهنگار سفري داشتيم به بندر تركمن. همسفرانمان در وبلاگهايشان در مورد اين سفر نوشتند و به يكي از مهيج ترين بخش هاي آن يعني بازديد از قبرستان آ.ل.ت.ه.ا پرداختند. من اما ترجيح دادم تجربه شخصی ام را از اين سير و سياحت بنويسم. جداي از اينكه بعد از كلي فشار كاري و خستگي، اين سفر با ويژگيهاي خاصي كه داشت تماما روحيه منو عوض كرد و انرژي دوباره بهم داد، ديدن همكاران قديميام خاطرات فعاليت در اعتماد و كارگزارن رو برام زنده كرد. بعد از اون روزها جريدهاي متولد نشد كه بتوانم در كنار اين دوستان باشم و جبرا در يك سايت علمي مشغول به كار شدم. اون وقتا خبرنگار بودم و الان سردبير. اما آن كجا و اين كجا.

همسفرهايم من رو ياد استاد همه علوم و فنون و دروس انداختند. بچه ها بوي جردن و کوچه هشتم خيابان خواجه عبدالله رو ميدادن. همون جاهايي كه سجادمثلث و مربع ائتلاف و شكاف نيروهاي سياسي رو تیتر مي کرد و مهدي با همكار نازنينش رامين در کار رصد فضاي بين المللي بود. مرجان گزارش استانها رو مينوشت و بهروز اخبار آسيبها و فشارهاي اجتماعي رو منتشر ميكرد. نسترن نميگذاشت جاي ورزش در صفحات روزنامه خالي باشد، كيوان همه تلاش خود را ميكرد تا مصاحبههايش بدون حذف چاپ شوند و من هم در كنارشان از دولت سالاري ايدئولوژيك و روزگار بد حوزه عمومي مينوشتم.

بگذريم. تو اين سفر براي بچهها از دنياي love كلي خاطره تعريف كردم كه باور نكردند اما من به وظيفهام عمل كردم و تعريف كردم. از ما گفتن بود. در این دو روز و سه شبی که با هم زندگی کردیم چیزای جدیدی یاد گرفتم. از مهندس رضا یاد گرفتم که چطور میشه در حالت نشسته و میون این همه سرو صدا خوابید. از مهدی یاد گرفتم وقتی بازی میکنم آسون تر یار خودمو تشخیص بدم و از نسترن و هلیا هم یاد گرفتم كه در يك چشم بهم زدن میشه موقعیت خاطره ساز خلق کرد. سجاد باعث شد کمی بیشتر با مفهوم بیطرفی آشنا بشم و مرجان نشون داد که هم میشه روزنامه نگار بود هم عکاس و هم مدیر تور. خلاصه با اين دوستان نيك سيرت و ليبرال منش، اساسي بهمون خوش گذشت.

روايت دوستان از اين سفر:

سجاد سالك(کشف شراره در مسیر بندر)

بهروز صمد بيگي(از سردار زارعي تا قبرستان آ.ل.ت.ه.ا)

نسترن(فقط يك پاراگراف از سفر نوشته)

ساسان آقايي(همه آ.ل.ت.ه.ا.ي. يك سفر)

رضا نادم(همسفران شیرین)

مینا جوکار(اصرار برای رسیدن به آرزوی دیرینه)

سیب(همیشه خوش می گذره)

عكس:مرجان حاجي رحيمي

همرنگی با جماعت خوب یا بد؟

resha — Sat, 14 Jun 2008 16:57:18 GMT

يكي از عوامل مشكلات فرهنگي ما اينه كه ميخوان همه رو شبيه همديگه كنن. خودمونم بدمون نمياد. بيشتر وقتا از ضربالمثل گر خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت شو استفاده كنيم. براي ما اهميت دارد كه خودمون را موافق ديگران نشان دهيم و تظاهر كنيم و در هيچ راهي تنها نمانيم .

زماني كه در برابر جمعي در جامعه يا محيط كار قرار مي گيريم سعي مي كنيم رفتار يا سخني نگوييم كه آنان برنتابند.

حقيقت آن است كه اگر به اطرافيان خود نگاه كنيم اين ويژگي را بيشتر مشاهده مي كنيم . در گروه همسالان و يا در ميان همكاران اغلب افراد سعي مي كنند نظرات يكديگر را تاييد كنند و رفتاري نكنند كه ديگران آن را مورد سرزنش و نكوهش قرار دهند.

اين مساله بويژه در بين افرادي كه از سطح اطلاعات و آگاهي كمتري برخوردارند بيشتر مشاهده مي شود. در گذشته همبستگي افراد مبتني بر تشابهات افراد بود يعني همان همرنگي با جماعت، در حالي كه امروزه همبستگي برمبناي تمايزات موجود بين افراد جامعه شكل مي گيرد. اين رو جامعه شناسان بهش معتقدند.

هر فرد در اجتماعات نوين بايستي داراي شخصيت مستقل و تفكر مستقل باشد. ديگر تنها شباهت ها نيستند كه هنجارها را مي سازند بلكه تفاوت ها نيز سهم عمده در اين مقوله پيدا كرده اند.

نيازي نيست ، انسان ها حتما مثل هم فكركنند و مانند هم عمل كنند. تفاوت ها در تفكر، طرز عمل و حتي نوع لباس پوشيدن افراد است كه هنجارهاي جوامع جديد را مي سازند.

بنابراين نيازي نيست تظاهر به همرنگي و همفكري با جماعت كنيم بلكه مي توانيم با خلاقيت و استعدادهاي فردي خود شخصيت مستقلي را داشته باشيم .

واقعيت جامعه امروز ما اما چيز ديگري است. ميخواهند به هر ترتيبي شده ما رو شبيه هم كنند. ميخواهند خلاقيت فردي را از ما بگيرند. فرديت و تفكر ما رو تحقير ميكنند. عكس زير هم نگاه كنيد بد نيست.

سر در هتل

البته منظورم از این عکس این نیست که مدیر هتل کار نادرستی انجام داده اما................

معنويت مرد، زنده باد معنويت

resha — Thu, 08 May 2008 17:12:18 GMT

چند روز پيش يكي از دوستام بهم گفت شنيدي پارسال از پله هاي دانشكده يكي پرت شد پايين و حسابي كمرش آسيب ديد. گفتم نه، چون من در اون زمان مرخصي تحصيلي گرفته بودم و از دانشكدمون خبري نداشتم. اما خيلي حالم گرفته شد از شنيدن اين ماجرا. اين اتفاق رو تو محل كار براي يكي از همكارام كه اونم با ما هم دانشكدهاي بود تعريف كردم. ولي اون بجاي اينكه متاثر بشه يا لااقل بي تفاوت باشه بهم گفت: به جهنم كه افتاده پايين. حتمآ كفش درست حسابي نپوشيده بوده. دانشگاه كه جاي كفش پاشنه بلند نيست.من فقط به كاراي خودم فكر ميكنم ، كار ندارم كي مي افته زمين، كي ازدواج مي كنه، كي طلاق مي گیره، كي مي ميره، اصلآ ديگران واسم مهم نيستن!

جا خوردم از اين جملاتش. آخه مثلآ اين دوستمون به ظاهر آدم مذهبي بود. ايضآ از اون آدماي ضد امپرياليسم كه معتقده آمريكاي جهانخوار كل هم و غمش گرفتن دين و معنويت از ملت ايرانه. اون وقت خودش نسبت به اتفاقي كه براي همكلاسيش افتاده تا اين اندازه بي تفاوته. البته اي كاش فقط بي تفاوت بود. بار ديگه بهم ثابت شد كه ظاهر مذهبي آدما به معناي پاكي و معنوي بودنشون نيست.

رفتم تو اتاق خودم. يكي از همكارام كه بيشتر به هم نزديكيم و روحياتمون به هم شبيه اومد داخل، قضيه رو براش تعريف كردم و عكس العمل اون يكي همكارمونو توضيح دادم. اونم اين بيت رو از سيد حسن حسيني برام خوند:

براي عاطفهاي كه در دل ما مرده است

رحم الله من يقرا الفاتحه مع الصلوات

مقدمه ای برای احیای دوباره

resha — Fri, 02 May 2008 19:45:18 GMT

امروز اسير همان چيزي شده ايم كه هميشه مردم را بخاطرش سرزنش كرده اند. "كيش شخصيت". اينكه حتمآ يك نفر بايستي جلوي صف بايستد و مابقي افراد در نقش پياده نظام بدنبالش راه بي افتند.

خبر بازنشستگي سياسي خاتمي از همين رو مورد استقبال محافظه كاران قرار گرفت. چرا كه تصور اين است كه اصلاح طلباني كه ادعاي تعهد به مدنيت و مدرنيت دارند، همچنان دچار درد شخص محوري اند و وقتي فردي چون خاتمي نباشد اصلاح طلبي هم در كار نيست. اما اگر خاتمي نباشد ،اصلاح طلبان بايد بساطشان را برچينند؟!

اكنون كه چندي به انتخابات رياست جمهوري باقيست، عملكرد دولت نهم ضعيف بوده و نارضايتي از عمل نشدن به وعده ها فزوني يافته نوبت اصلاح طلبان است كه با كوله بار تجربه سال هاي قدرت و دور از قدرتشان مجددآ به فكر بازگشت باشند. راه اين بازگشت اما تنها تكيه بر محبوبيت يك شخص نيست. راه بازگشت سيراب كردن مردم ازانديشه و تفكر است. چگونه مي توان ليوان آب را از تشنه اي گرفت و جايگزينش شربت گوارايي بدستش نداد.

واقعيت اين است كه شربت گواراي اصلاحات هنوز آماده نيست. در فضايي كه محافظه كاران تفكرات ماورايي را نشر مي دهند كه بي شك در بلند مدت به مذاق مردم خوش نخواهد آمد، اين متفكران جبهه اصلاحات اند كه مي توانند پاسخ درخوري براي نيازهاي جامعه داشته باشند.

خاتمي در انتخابات چه بيايد و چه نيايد بدنه اصلاحات نيازمند تئوري سازيست. اصلاحات اگر تبيين نشود هر كسي ميتواند از جرگه اصلاح طلبان بشمار آيد. محبوبيت خاتمي را چه سود اگر پس از رئيس جمهور شدن برنامه اجرايي براي پيشبرد اهداف اصلاحات وجود نداشته باشد. اگر نظريات براي مردم اقناع كننده باشد اصلاح طلبان مي توانند اميدوار به پشتوانه مردمي براي تغيير وضع موجود باشند. تئوري سازي و نشرش در جامعه مقدمه اي براي احياي دوباره اصلاحات و تضميني است براي محقق شدن فشار از پايين. تئوري سازي در بدنه و فشار از پايين پيشنهادي است عملي اگر به فكر باشيم.

ميدونم وبلاگ جاي بالا منبر رفتن و حكم دادن نيست اما خب، دغدغه بود ديگه بايد ميگفتم. شايدم جور ديگه اي بايد مينوشتم.

چشمات رو ببند و نیت کن

resha — Wed, 19 Mar 2008 12:56:16 GMT

ميگن آدمهايي كه ميخوان دنياي جديدي رو براي خودشون بسازند اگر آرمانهاي زندگي نيك رو ياد نگرفته باشن، از اونجايي كه جهان ديگه اي به جز جهاني رو كه قبلآ توش زندگي مي كردند رو نمي شناسند، از ساختن دنياي جديد ناتوانند و فقط جهان قبلي خودشون رو باز توليد ميكنند.

فردا صبح سال تحويله. معمولش اينجوريكه تو اين زمان يه ذره بايد به گذشته و آيندمون فكر كنيم. جوه سال تحويله ديگه. امسال تجربه هاي خوب و بد زيادي داشتم. بهترين تجربه كاريم تو روزنامه كارگزاران بود. از مهدي و سجاد خيلي چيزا ياد گرفتم كه ازشون تشكر مي كنم. همچنين بايد بگم كه خاطرات زيادي هم از دبير سرويس سخت گيرمون دارم كه انصافآ تك بود. آخر سال هم درگير انتخابات بودم كه بازم باعث شد خيي چيزا رو از نزديك لمس كنم. بقيه تجربه ها هم گفتن نداره شايدم فرصت گفتنش نيست. ولي بيشترش واسم خوشايند بود.

فردا سال نو ميشه، فصل عوض ميشه، نوع لباس پوشيدنمون عوض ميشه و خيلي چيزهاي ديگه هم هست كه تغيير مي كنه. ما هم هميشه تو زمان سال تحويل تصميم ميگيريم و دعا ميكنيم كه امسال رو موفق باشيم و عادت هاي ناخوشايندمون رو ترك كنيم تا رفتارهاي ديگه اي جاشونو بگيره. اما نوروز كه تموم شد و افتاديم تو كارهاي روزمره بازم روز از نو روزي از نو. اين شايد به خاطر همون چيزي باشه كه ابتداي اين پست براتون نوشتم. يعني شايد بايد اول بفهميم كه زندگي خوب يعني چي.

حافظ رو بردار،حالا چشماتو ببند و نيت كن....

آرزو ميكنم كه زندگي نيك رو درك كنيم.

زن هم یعنی انسان

resha — Thu, 14 Feb 2008 16:03:18 GMT

با توجه به تاكيد ......مبني بر حفظ ازش هاي اخلاقي پيشاپيش از رعايت حجاب ...... از بانوان محترم متشكريم. خلبان حسيني و همكارانشان سفر خوشي را برايتان آرزو مي كنند.

هفته پيش بود كه رفتم يه سفر پنج روزه. مهماندار هواپيما بعد از گفتن توصيه هاي ايمني جمله اي رو كه در بالا براتون نوشتمو گفت. اين باعث شد كه حسابي از اين نوع رفتار با خانم ها حالم گرفته بشه. البته از نظر فقهي نمي دونم روابط زن و مرد در آسمان چه شرايطي داره. اما به خودم گفتم چرا همه جا مي گن و مي نويسن كه از پذيرفتن خانم هاي بد حجاب معذوريم. مگه فقط زن ها متصدي حفظ و جلوگيري از منحرف شدن بقيه هستند. چرا هيچ جا نوشته نشده از پذيرفتن مردهاي چشم چران معذوريم. كجا ديديم يا شنيديم كه يك دختر پسري رو فريب بده تا ازش فيلم تهيه كنه و بعد پخش كنه. تو كشور ما كه آموزش ج .ن .س .ي در خانواده ها و مراكز آموزشي جيزه، دختراني كه در ابتدا معصوم و بي گناه بوده اند و حالا تصاوير خصوصيشان در دست مردم پخش شده، چطور با اين مسائل آشنا مي شوند. مشخصه، از طريق يه مرد كه بخاطر استفاده خودش اون دختر رو به اين راه كشونده. اگر كمي به علت خيانت مردان و زنان به هم فكر كنيم متوجه مي شويم كه علت خيانت مردان بيشتر هوسرانيه در صورتي كه در مورد زنان اين موضوع خيلي كمتر صدق مي كنه و علت ها چيزهاي ديگري است. تعداد مردان خياباني بيشتره يا زنان خياباني؟ تا حا لا ديد يه زن يه مرد رو بدزده؟ خفاش شب مرد بود يا زن؟

ديروز تو خبرگزاري به اصطلاح "برنا" كه به نظرم بايد تغيير نام بده به "مرگ بر زن نيوز "، چند تا مطلب درباره روابط دختر و پسر خوندم كه تو اين مطالب اولآ اين روابط فاجعه انساني معرفي شده بود و دوما فقط دختران رو عامل همه اين مسائل معرفي كرده بودند. نوشته بود "دختران جوان اگر در خانه با برادر بزرگتر و پدرشان رابطه اي دوستانه داشته باشند هيچ گاه به ارتباط با يک پسر غريبه در کوچه و خيابان نمي انديشند..."

جالب است كه در هيچ قسمت از اين مطلب صرفنظر از بي توجهي به اينكه جنس عواطف در خانواده با كسي كه به او علاقه داريم متفاوته و هر دو نوع محبت مورد نياز انسان هاست به نقش پسران در رابطه اشاره نشده و اينطور القاء مي شه كه تنها دختران و زنان عامل ايجاد رابطه، اونم از نوع منحرفش هستند. اين همان تفكري است كه سعي مي كنه زنان رو خانه نشين كنه. اينان دختران را از زمان شير خوارگي با پوشش كامل مي خواهند. زناني مطيع با رفتار بره وار كه هر چه مرد خانواده گفت بگه چشم. اين تفكر زنان رو كارگزاران شيطان بر روي زمين مي دونه. چقدر بايد تلاش كرد كه به اونها بفهمونيم كه زن هم يعني انسان. با اين وصف مردان خيلي شريف و مودبن كه هيچ وقت به فكر فريب يه زن نمي افتن. اين يك نوع تجاز روحي آشكار به زنان در ايران است كه متاسفانه از يكي دو ماه ديگه كه فصل عوض مي شه با شدت بيشتري انجام مي شه. جالبه كه در يكي از اين مطالب نويسنده براي تبرئه خودش وانمود مي كنه بلوتوث هاي به اصطلاح ضد عرف رو اتفاقي دست ديگران ديده " چند ماه پيش بلوتوثي را در گوشي يکي از دوستان ديدم که چند دختر مدرسه اي در ساعت تفريح پاي تخته در حال رقصيدن و انجام حرکات موزون بودند." و چند جمله پايين تر مي نويسه " چند وقت بعد هم شنيدم بلوتوث ديگري آمده که اينبار پسران مدرسه اي براي مسخره کردن آن دختران عين همان حرکات را اجرا و پخش کرده اند."

در اينصورت نويسنده سر به راه اين خبرگزاري فقط اين چيزها رو يا شنيده يا دست ديگران ديده و گرنه خودش كه خيلي با اخلاقه و دنبال اين تصاوير نيست. فكر كنم اگه درباره آسيب هاي ماهواره هم بنويسه بگه " چند وقت پيش كه رفته بوديم خونه يكي از همسايه هامون كه ماهواره داشتن...."

مثل اينكه مرغ سحر همچان ناله سر مي كند از اين رنج زنان و دختران ايران. يه جمله از رزا لوگزامبورگ براتون ميذارم. البته درسته با مكتب فكريش موافق نيستم اما زنانگي اش مي تونه قابل تامل باشه.

"بكوش تا يك موجود انساني بماني.....و اين بدان معناست كه محكم، روشن بين و سر زنده باشي..... يك موجود انساني ماندن، يعني اگر نياز باشد، تمام زندگي خود را، شادمانه، بر ترازوي بزرگ سرنوشت افكندن،اما، در همان حال، از هر روز آفتابي ، از هر ابر زيبا به وجد آمدن......"